Spreuken en gedichten
Ouderen niks meer waard?
Hoezo?
Wij zijn een fortuin waard!
Wij hebben zilver in
onze haren,
goud in onze tanden,
en gas in onze darmen,
Stenen in onze nieren,
lood in onze schoenen,
en kalk in onze nagels.
Staal in onze heupen,
en plastic in onze knieën.
Vol met dure medicijnen,
lijken we wel op goudmijnen.
Een mens met zoveel mineralen,
zal het jaar 3000 wel halen.
Daarom ga fier door het leven,
neem kritiek op als een spons.
Want door boven genoemde rijkdom,
draait de economie nog steeds op ons.
De scheet.
Een scheet is een wind
een
dubbeltje die hem vindt
5 centen die hem achterna loopt
6 centen die hem aan elkaar knoopt
hij rommelt, hij bommelt,
hij roept, hij poept,
hij rinkt en hij stinkt,
hij gaat met groot geluid het poortje uit,
en weet je wat?
hij blaast de kruimels van je gat.
Opa en kleinzoon
Opa ging lekker op de stoel zitten en stak zijn pijp aan.
Daar kwam zijn kleinzoon aan in hij kroop gelijk bij
opa op de knie.
Dat was opa niet gewend want anders deed hij dat nooit.
Op een gegeven moment spuugde hij in de pijp van opa.
Opa trok
nog eens goed aan zijn pijp, en dampte weer vrolijk verder.
Even later spuugde hij weer in de pijp.
Wat doe je nou? vroeg opa.
"Mama
zei, als opa de pijp uitgaat, kopen wij een nieuwe TV"
B. te Boekhorst.
Völle mensen uut de stad
bunt hier kommen wonen,
`t Gros hef zich goed angepas
en ze wilt dat ok wel tonen.
Ze doen an völle dingen met,
bunt
overal bi-j betrokken.
Wi-j hebt ze gastvri-j ontvangen hier
en wi-j liepen niet te mokken.
Toch bunt d`r ok een stuk of wat,
die `t hier
niet zo zien zitten.
Ze vinden ons wat olderwets
en ze lopen vaak te vitten.
Hoe of wi-j laeven motten hier
verteld ze ons meer of minder.
Ze praoten op een toontje dan
as tegen kleine kinder.
`k Zol zeggen: "spaor
de moeite maor,
wi-j doen zoals wi-j willen.
Wi-j laeven gemuud`lijk deur
en holdt niet van bedillen".
Tot slot een wieze raod dan nog:
"A-j ow hier niet thuus könt vuulen,
gaot dan maor gauw de stad weer in.
Geen mens zal d`r hier um huulen.
Drempt, Derk Lucassen
De schooltas
Ben je geboren vóór 1978? Verder lezen
Ná 1978 geboren niet lezen, DIT BEGRIJP JE TOCH NIET! :
Hoe is het in vredesnaam
mogelijk dat wij als geborenen in de 50-er/60-er/70-er jaren, nog leven..!?
Volgens de theorieën anno 2004 - 2005 - 2006 zouden we
toch al lang dood moeten zijn?
WAAROM? LEZEN MAAR!
Wij zaten in auto’s zonder veiligheidsstoeltjes, gordel of airbag.
Onze bedden en
speelgoed waren geschilderd met verf vol lood en cadmium.
Boven aan een trap was geen hekje; wie te ver ging kukelde naar beneden.
Als
je wakker werd in bed hoorde niemand dat, en als er echt iets was moest je hard schreeuwen voordat je ouders het merkten.
Flessen met
gevaarlijke stoffen en alle apotheekflessen konden we gewoon met onze handjes en beperkte motoriek openen.
Poorten en deuren gingen
gewoon dicht en als je met je vingers er tussen zat waren ze weg.
Op de fiets zat je achterop met je kont op de bagagedrager en probeerde
je je vast te houden aan de schroefveren van het zadel voor je.
Een helm hadden ze nog niet eens op een bromfiets, laat staan op een
fiets.
Water dronken we uit de kraan, niet uit een fles.
Kleur en smaakstoffen moeten ook toen al bestaan hebben, want zo rood, groen
of geel als die
limonade toen was, zie ik ze nu echt niet meer.
Een kauwgom legde je ‘s avonds op het nachtkastje en stak je ‘s morgens
weer in je mond.
Op school hadden ze maar één maat bank en met zo’n heerlijk gevaarlijke klep eraan.
Schoenen waren meestal al ingedragen
door broer, zus, neef of zo, en ook je fiets was of te groot of te klein.
Een fiets had geen versnellingen en als een band kapot was
leerde je vader je zo snel mogelijk om hem zelf te plakken.
We gingen ‘s morgens weg van huis en we kwamen terug als de straatverlichting
aan ging.
Niemand wist in de tussentijd waar we waren en we hadden geen GSM mee!
Het bos of een park was een plek om te spelen en geen
vieze mannetjesverzamelplek.
Als we naar een vriendje gingen, liep je er gewoon naar toe, je hoefde niet aan te bellen en ook geen
afspraak te maken.
Er ging ook geen volwassene met je mee.
Wij aten ook al koekjes en kregen brood met veel boter en werden toch niet
dik.
We dronken uit dezelfde fles als onze vrienden en niemand werd er ziek van.
Wij hadden geen playstation, nintendo, X-box, 64 televisiezenders,
videofilms, dvd, surround sound, eigen televisies, computer of internet.
Wij hadden vrienden!
De televisiezender begon pas om18.00 uur.
Dan kwam een uurtje wat leuks voor kinderen en oh wee als je daarna durfde op te staan om op een knopje van een andere zender te duwen
(die zaten aan het toestel vast).
Pa bepaalde wat en hoe lang je daarna nog keek.
We hebben ons gesneden, botten gebroken, tanden uitgevallen
en hier werd niemand voor naar de rechter gesleept. Dat waren gewoon ongelukken en soms kreeg je er ook nog zelf een extra pak slaag
voor.
Wij vochten en sloegen elkaar soms groen en blauw, er was geen volwassene die zich er druk over maakte, laat staan dat je een
lieveheersbeestje op je jas knoopte.
Pedagogisch verantwoord speelgoed maakten we zelf; met stokken sloegen we naar ballen, we bouwden
zeepkisten en merkten onder aan de berg dat we de rem vergeten waren.
We voetbalden op straat, en alleen wie goed was mocht mee doen;
wie niet goed genoeg was moest maar blijven kijken en leren omgaan met teleurstellingen.
Op school zaten ook domme kinderen.
Zij gingen
en kwamen op dezelfde tijd als wij en kregen de zelfde lessen.
Zij deden soms een klas nog een jaar en daarover waren ook geen discussies
op ouderavonden.
De Meester had altijd gelijk.
We smeerden onze boterhammen zelf, met een grote mensen mes, en als je ze vergeten was
kon je op school niets kopen! Als je de korst niet at had je een beetje meer honger de rest van de dag.
Wij gingen met de fiets naar
school, helemaal zelf, ook in de winter!
Als je moeder aan de huisdeur naar je zwaaide was je een watje!
Als je problemen veroorzaakt
had waren je ouders het eens met de politie.
Ze kwamen wel om je te halen, maar niet om je er uit te lullen.
Onze daden hadden consequenties.
Dat was duidelijk en je kon je niet verstoppen.
Wij hadden vrijheid, mislukkingen, succes en verantwoordelijkheid.
We hebben moeten
leren er mee om te gaan.
Onze generatie heeft veel mensen voortgebracht die problemen kunnen oplossen, innovatief bezig zijn en daarbij
risico durven nemen en instaan voor de gevolgen.
Hoor jij ook daar bij?
GEFELICITEERD!
WIJ WAREN HELDEN!
Geboren ná 1978?
STRONT EIGENWIJS.
EN
TOCH DOORLEZEN HE !?
NU WEET JIJ..
ZACHT WATTENKIND !
OOK WEER EENS WAT HELDEN ZIJN !
Ik zég 't mar zo:
Mit ow moędermelk krigde
Ok meteën ow moedertaol.
Van det urste krigde boddy
Van 't twéde wierde verbaol.
Sprék důrrum
dus mi trots en ere
Ow éige mojje dialect.
Want ielek vöggelke zingt toch zeker....
zňas 't is gebekt!
Crike
Gao slaope
(Frans van Gorkum, 2009)
Gao slaope, gao dreume.
Leg hier ow maor neer.
De muskes in de beume
gaon now niet meer te keer.
Uut
de loch wiemelt de raege.
Het licht geet langzaam toe.
Van donkergrieze vaege
mik de wind een dwars gedoe.
In een veld veur duzend blomme
buugt
het letste reuske neer.
Het waer begint te gromme.
Dit jaor den eerste keer.
Op het land rimpelt het kore
en de loch ziet waterkold.
Den
aovend kump verstore
het licht al vroeg in’t holt.
Het tweedonkt in de wiete.
Alles geet naor muuskesstil.
Het licht braekt en geet sliete.
De
nacht is jong, zo pril.
